|
به نام خداوند رحمتگر مهربان
|
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
|
|
طسم (1)
|
|
طسم ﴿1﴾
|
|
اين آيات كتاب مبين است. (2)
|
|
تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ ﴿2﴾
|
|
گوئي ميخواهي جان خود را از شدت اندوه از دست دهي بخاطر اينكه آنها ايمان نميآورند. (3)
|
|
لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ﴿3﴾
|
|
اگر ما اراده كنيم از آسمان بر آنها آيهاي نازل ميكنيم كه گردنهايشان در برابر آن خاضع گردد! (4)
|
|
إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّن السَّمَاء آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ ﴿4﴾
|
|
و هر ذكر تازهاي از سوي خداوند رحمان براي آنها بيايد از آن اعراض ميكنند. (5)
|
|
وَمَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مِّنَ الرَّحْمَنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ ﴿5﴾
|
|
آنها تكذيب كردند، اما به زودي اخبار آنچه را به استهزاء ميگرفتند به آنان ميرسد (و از مجازاتش با خبر خواهند شد). (6)
|
|
فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنبَاء مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُون ﴿6﴾
|
|
آيا آنها به زمين نگاه نكردند، چه اندازه در آن از انواع گياهان آفريديم. (7)
|
|
أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ ﴿7﴾
|
|
در اين نشانه روشني است (بر وجود خدا) ولي اكثر آنها هرگز نبودهاند. (8)
|
|
إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿8﴾
|
|
پروردگار تو عزيز و رحيم است. (9)
|
|
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿9﴾
|
|
به خاطر بياور هنگامي كه پروردگارت موسي را ندا داد كه به سراغ آن قوم ستمگر برو. (10)
|
|
وَإِذْ نَادَى رَبُّكَ مُوسَى أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ﴿10﴾
|
|
قوم فرعون، آيا آنها (از مخالفت فرمان پروردگار) پرهيز نميكنند؟! (11)
|
|
قَوْمَ فِرْعَوْنَ أَلَا يَتَّقُونَ ﴿11﴾
|
|
(موسي) عرض كرد پروردگارا من از آن بيم دارم كه مرا تكذيب كنند. (12)
|
|
قَالَ رَبِّ إِنِّي أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ ﴿12﴾
|
|
و سينهام تنگ ميشود، و زبانم به قدر كافي گويا نيست (به برادرم) هارون نيز رسالت ده (تا مرا ياري كند). (13)
|
|
وَيَضِيقُ صَدْرِي وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِي فَأَرْسِلْ إِلَى هَارُونَ ﴿13﴾
|
|
و آنها (به اعتقاد خودشان) بر من گناهي دارند ميترسم مرا به قتل برسانند (و اين رسالت به پايان نرسد). (14)
|
|
وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنبٌ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ ﴿14﴾
|
|
فرمود چنين نيست (آنها كاري نميتوانند انجام دهند) شما هر دو با آيات ما (براي هدايت آنان) برويد ما با شما هستيم و (سخنانتان را) ميشنويم. (15)
|
|
قَالَ كَلَّا فَاذْهَبَا بِآيَاتِنَا إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ ﴿15﴾
|
|
به سراغ فرعون برويد و بگوئيد ما فرستاده پروردگار جهانيان هستيم. (16)
|
|
فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿16﴾
|
|
بني اسرائيل را با ما بفرست. (17)
|
|
أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ ﴿17﴾
|
|
(فرعون) گفت: آيا ما تو را در كودكي در ميان خود پرورش نداديم ؟ و سالهائي از عمرت را در ميان ما نبودي ؟ (18)
|
|
قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ ﴿18﴾
|
|
و (سرانجام) آن كارت را (كه نميبايست انجام دهي) انجام دادي (و يك نفر از ما را كشتي) و تو از كافران بودي! (19)
|
|
وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ الْكَافِرِينَ ﴿19﴾
|
|
(موسي) گفت: من آن كار را انجام دادم در حالي كه از بيخبران بودم. (20)
|
|
قَالَ فَعَلْتُهَا إِذًا وَأَنَا مِنَ الضَّالِّينَ ﴿20﴾
|
|
و به دنبال آن هنگامي كه از شما ترسيدم فرار كردم و پروردگار من به من دانش بخشيد و مرا از پيامبران قرار داد. (21)
|
|
فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ ﴿21﴾
|
|
آيا اين منتي است كه تو بر من ميگذاري كه بني اسرائيل را برده خود ساختهاي؟! (22)
|
|
وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنْ عَبَّدتَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ ﴿22﴾
|
|
فرعون گفت پروردگار عالميان چيست؟! (23)
|
|
قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِينَ ﴿23﴾
|
|
(موسي) گفت پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان اين دو است، اگر اهل يقين هستيد. (24)
|
|
قَالَ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا إن كُنتُم مُّوقِنِينَ ﴿24﴾
|
|
(فرعون) به اطرافيانش گفت، آيا نميشنويد اين مرد چه ميگويد؟ (25)
|
|
قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ أَلَا تَسْتَمِعُونَ ﴿25﴾
|
|
(موسي) گفت پروردگار شما و پروردگار نياكان شما. (26)
|
|
قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ ﴿26﴾
|
|
(فرعون) گفت پيامبري كه به سوي شما فرستاده شده ديوانه است. (27)
|
|
قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ ﴿27﴾
|
|
(موسي) گفت او پروردگار مشرق و مغرب و آنچه در ميان اين دو است ميباشد اگر شما عقل و انديشه خود را به كار ميگرفتيد. (28)
|
|
قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَا إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿28﴾
|
|
فرعون خشمگين شد و گفت: اگر معبودي غير از من برگزيني تو را از زندانيان قرار خواهم داد. (29)
|
|
قَالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلَهًا غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ ﴿29﴾
|
|
(موسي) گفت: حتي اگر نشانه آشكاري براي رسالتم براي تو بياورم ؟ (30)
|
|
قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَيْءٍ مُّبِينٍ ﴿30﴾
|
|
گفت: اگر راست ميگوئي آنرا بياور! (31)
|
|
قَالَ فَأْتِ بِهِ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ﴿31﴾
|
|
در اين هنگام موسي عصاي خود را افكند و مار عظيم و آشكاري شد. (32)
|
|
فَأَلْقَى عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِينٌ ﴿32﴾
|
|
و دست خود را در گريبان فرو برد و بيرون آورد در برابر بينندگان سفيد و روشن بود. (33)
|
|
وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاء لِلنَّاظِرِينَ ﴿33﴾
|
|
(فرعون) به گروهي كه اطراف او بودند گفت: اين ساحر آگاه و ماهري است! (34)
|
|
قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُ إِنَّ هَذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ ﴿34﴾
|
|
او ميخواهد شما را از سرزمينتان با سحرش بيرون كند شما چه نظر ميدهيد؟ (35)
|
|
يُرِيدُ أَن يُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ ﴿35﴾
|
|
گفتند: او و برادرش را مهلت ده و به تمام شهرها ماموران براي بسيج اعزام كن. (36)
|
|
قَالُوا أَرْجِهِ وَأَخَاهُ وَابْعَثْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ ﴿36﴾
|
|
تا هر ساحر ماهري را نزد تو آورند. (37)
|
|
يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ ﴿37﴾
|
|
سرانجام ساحران براي وعده گاه روز معيني جمع آوري شدند. (38)
|
|
فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيقَاتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ ﴿38﴾
|
|
و به مردم گفته شد آيا شما نيز (در اين صحنه) اجتماع ميكنيد. (39)
|
|
وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنتُم مُّجْتَمِعُونَ ﴿39﴾
|
|
تا اگر ساحران پيروز شوند ما از آنان پيروي كنيم. (40)
|
|
لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ إِن كَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ ﴿40﴾
|
|
هنگامي كه ساحران آمدند، به فرعون گفتند: آيا اگر پيروز شويم پاداش مهمي خواهيم داشت ؟ (41)
|
|
فَلَمَّا جَاء السَّحَرَةُ قَالُوا لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ ﴿41﴾
|
|
گفت آري، و شما در اين صورت از مقربان خواهيد بود! (42)
|
|
قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَّمِنَ الْمُقَرَّبِينَ ﴿42﴾
|
|
(روز موعود فرا رسيد و همگي جمع شدند، موسي رو به ساحران كرد و) گفت: آنچه را ميخواهيد بيفكنيد، بيفكنيد! (43)
|
|
قَالَ لَهُم مُّوسَى أَلْقُوا مَا أَنتُم مُّلْقُونَ ﴿43﴾
|
|
آنها طنابها و عصاهاي خود را افكندند و گفتند به عزت فرعون، قطعا پيروزيم! (44)
|
|
فَأَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ ﴿44﴾
|
|
سپس موسي عصايش را افكند، ناگهان تمام وسايل دروغين آنها را بلعيد! (45)
|
|
فَأَلْقَى مُوسَى عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ ﴿45﴾
|
|
ساحران همگي فورا به سجده افتادند. (46)
|
|
فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ ﴿46﴾
|
|
گفتند ما به پروردگار عالميان ايمان آورديم. (47)
|
|
قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿47﴾
|
|
پروردگار موسي و هارون. (48)
|
|
رَبِّ مُوسَى وَهَارُونَ ﴿48﴾
|
|
(فرعون) گفت: آيا به او ايمان آورديد پيش از آن كه به شما اجازه دهم؟! مسلما او بزرگ و استاد شما است كه به شما سحر آموخته، اما به زودي خواهيد دانست كه دستها و پاهاي شما را به طور مختلف قطع ميكنم، و همه شما را به دار ميآويزم. (49)
|
|
قَالَ آمَنتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَافٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ ﴿49﴾
|
|
گفتند: مهم نيست (هر كار از دستت ساخته است بكن) ما به سوي پروردگارمان باز ميگرديم. (50)
|
|
قَالُوا لَا ضَيْرَ إِنَّا إِلَى رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ ﴿50﴾
|
|
ما اميدواريم پروردگارمان خطاهاي ما را به بخشد، كه ما نخستين ايمان آورندگان بوديم. (51)
|
|
إِنَّا نَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَايَانَا أَن كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿51﴾
|
|
ما به موسي وحي فرستاديم كه بندگان مرا شبانه از مصر كوچ ده، و آنها شما را تعقيب خواهند كرد. (52)
|
|
وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ ﴿52﴾
|
|
فرعون (از اين ماجرا آگاه شد و) ماموران به شهرها فرستاد تا نيرو جمع كند. (53)
|
|
فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ ﴿53﴾
|
|
(و گفت) اينها گروهي اندكند. (54)
|
|
إِنَّ هَؤُلَاء لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ ﴿54﴾
|
|
و اينها ما را به خشم آوردهاند. (55)
|
|
وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَائِظُونَ ﴿55﴾
|
|
و ما همگي آماده پيكاريم. (56)
|
|
وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَاذِرُونَ ﴿56﴾
|
|
ولي ما آنها (فرعونيان) را از باغها و چشمهها بيرون كرديم. (57)
|
|
فَأَخْرَجْنَاهُم مِّن جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ﴿57﴾
|
|
از گنجها و قصرهاي مجلل! (58)
|
|
وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ ﴿58﴾
|
|
آري، اين چنين كرديم و بني اسرائيل را وارث آنها ساختيم. (59)
|
|
كَذَلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا بَنِي إِسْرَائِيلَ ﴿59﴾
|
|
آنها (فرعونيان) به تعقيب بني اسرائيل پرداختند و به هنگام طلوع آفتاب به آنها رسيدند. (60)
|
|
فَأَتْبَعُوهُم مُّشْرِقِينَ ﴿60﴾
|
|
هنگامي كه هر دو گروه يكديگر را ديدند، ياران موسي گفتند: ما در چنگال فرعونيان گرفتار شديم. (61)
|
|
فَلَمَّا تَرَاءى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَى إِنَّا لَمُدْرَكُونَ ﴿61﴾
|
|
(موسي) گفت: چنين نيست، پروردگار من با من است، به زودي مرا هدايت خواهد كرد. (62)
|
|
قَالَ كَلَّا إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ ﴿62﴾
|
|
و به دنبال آن به موسي وحي كرديم عصايت را به دريا زن، دريا از هم شكافته شد، و هر بخشي همچون كوه عظيمي بود! (63)
|
|
فَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْبَحْرَ فَانفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ ﴿63﴾
|
|
و در آنجا ديگران را نيز به دريا نزديك ساختيم. (64)
|
|
وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ الْآخَرِينَ ﴿64﴾
|
|
موسي و تمام كساني را كه با او بودند نجات داديم. (65)
|
|
وَأَنجَيْنَا مُوسَى وَمَن مَّعَهُ أَجْمَعِينَ ﴿65﴾
|
|
سپس ديگران را غرق كرديم. (66)
|
|
ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ ﴿66﴾
|
|
در اين جريان نشانه روشني است (براي آنها كه حق طلبند) ولي اكثر آنها ايمان نياوردند. (67)
|
|
إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿67﴾
|
|
و پروردگار تو عزيز و رحيم است. (68)
|
|
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿68﴾
|
|
و بر آنها خبر ابراهيم را بخوان. (69)
|
|
وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَاهِيمَ ﴿69﴾
|
|
هنگامي كه به پدرش و قومش گفت: چه چيز را پرستش ميكنيد؟ (70)
|
|
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَا تَعْبُدُونَ ﴿70﴾
|
|
گفتند: بتهائي را ميپرستيم و همه روز ملازم عبادت آنانيم. (71)
|
|
قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفِينَ ﴿71﴾
|
|
گفت: آيا هنگامي كه آنانرا ميخوانيد صداي شما را ميشنوند؟ (72)
|
|
قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ ﴿72﴾
|
|
يا سودي به شما ميرسانند، يا زياني؟! (73)
|
|
أَوْ يَنفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ ﴿73﴾
|
|
گفتند: فقط ما نياكان خود را يافتيم كه چنين ميكنند. (74)
|
|
قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءنَا كَذَلِكَ يَفْعَلُونَ ﴿74﴾
|
|
گفت: آيا ديديد چيزي را كه شما عبادت ميكرديد؟ (75)
|
|
قَالَ أَفَرَأَيْتُم مَّا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿75﴾
|
|
شما و پدران پيشين شما. (76)
|
|
أَنتُمْ وَآبَاؤُكُمُ الْأَقْدَمُونَ ﴿76﴾
|
|
همه آنها دشمن منند مگر پروردگار عالميان! (77)
|
|
فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِّي إِلَّا رَبَّ الْعَالَمِينَ ﴿77﴾
|
|
آن كسي كه مرا آفريد و هدايت ميكند. (78)
|
|
الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ ﴿78﴾
|
|
و كسي كه مرا غذا ميدهد و سيراب مينمايد. (79)
|
|
وَالَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَيَسْقِينِ ﴿79﴾
|
|
و هنگامي كه بيمار شوم مرا شفا ميدهد. (80)
|
|
وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ ﴿80﴾
|
|
و كسي كه مرا ميميراند و سپس زنده ميكند. (81)
|
|
وَالَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ ﴿81﴾
|
|
و كسي كه اميد دارم گناهانم را در روز جزا به بخشد. (82)
|
|
وَالَّذِي أَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ ﴿82﴾
|
|
پروردگارا! به من علم و دانش مرحمت فرما، و مرا به صالحان ملحق كن. (83)
|
|
رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ ﴿83﴾
|
|
و براي من در ميان امتهاي آينده زبان صدق (و ذكر خير) قرار ده. (84)
|
|
وَاجْعَل لِّي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ ﴿84﴾
|
|
و مرا از وارثان بهشت پر نعمت گردان. (85)
|
|
وَاجْعَلْنِي مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ ﴿85﴾
|
|
و پدرم (عمويم) را بيامرز كه او از گمراهان بود. (86)
|
|
وَاغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّينَ ﴿86﴾
|
|
و مرا در روزي كه مردم مبعوث ميشوند، شرمنده و رسوا مكن. (87)
|
|
وَلَا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ ﴿87﴾
|
|
در آن روزيكه مال و فرزندان سودي نميبخشد. (88)
|
|
يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ ﴿88﴾
|
|
مگر كسي كه با قلب سليم به پيشگاه خدا آيد. (89)
|
|
إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ ﴿89﴾
|
|
(در آنروز) بهشت براي پرهيزگاران نزديك ميشود. (90)
|
|
وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ ﴿90﴾
|
|
و دوزخ براي گمراهان آشكار ميگردد. (91)
|
|
وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ ﴿91﴾
|
|
و به آنها گفته ميشود كجا هستند معبوداني كه آنها را پرستش ميكرديد؟ (92)
|
|
وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿92﴾
|
|
معبودهائي غير از خدا، آيا آنها شما را ياري ميكنند؟ يا كسي بياري آنها ميآيد؟ (93)
|
|
مِن دُونِ اللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ ﴿93﴾
|
|
در اين هنگام همه آن معبودان با عابدان (گمراه) به دوزخ افكنده ميشوند. (94)
|
|
فَكُبْكِبُوا فِيهَا هُمْ وَالْغَاوُونَ ﴿94﴾
|
|
و همچنين لشكريان ابليس عموما. (95)
|
|
وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ ﴿95﴾
|
|
آنها در آنجا به مخاصمه بر ميخيزند و ميگويند: (96)
|
|
قَالُوا وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ ﴿96﴾
|
|
به خدا سوگند كه ما در گمراهي آشكار بوديم. (97)
|
|
تَاللَّهِ إِن كُنَّا لَفِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ ﴿97﴾
|
|
چون شما را با پروردگار عالميان برابر ميشمرديم. (98)
|
|
إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿98﴾
|
|
اما كسي جز مجرمان ما را گمراه نكرد. (99)
|
|
وَمَا أَضَلَّنَا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ ﴿99﴾
|
|
(افسوس كه امروز) شفاعت كننده گاني براي ما وجود ندارد. (100)
|
|
فَمَا لَنَا مِن شَافِعِينَ ﴿100﴾
|
|
و نه دوست گرم و پر محبتي. (101)
|
|
وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ ﴿101﴾
|
|
اگر بار ديگر (به دنيا) بازگرديم از مؤ منان خواهيم بود. (102)
|
|
فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿102﴾
|
|
در اين ماجرا آيت (و عبرتي) است ولي اكثر آنها مؤ من نبودند. (103)
|
|
إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿103﴾
|
|
و پروردگار تو عزيز و رحيم است. (104)
|
|
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿104﴾
|
|
قوم نوح رسولان را تكذيب كردند. (105)
|
|
كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ ﴿105﴾
|
|
هنگامي كه برادرشان نوح به آنها گفت، آيا تقوي پيشه نميكنيد؟ (106)
|
|
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿106﴾
|
|
من براي شما رسول اميني هستم. (107)
|
|
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿107﴾
|
|
تقواي الهي پيشه كنيد، و مرا اطاعت نمائيد. (108)
|
|
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿108﴾
|
|
من هيچ مزدي در برابر اين دعوت از شما نميخواهم اجر من تنها بر پروردگار عالميان است. (109)
|
|
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿109﴾
|
|
بنابراين تقواي الهي پيشه كنيد و مرا اطاعت نمائيد. (110)
|
|
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿110﴾
|
|
گفتند آيا ما به تو ايمان بياوريم در حالي كه افراد پست و بيارزش از تو پيروي كردهاند؟! (111)
|
|
قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ ﴿111﴾
|
|
(نوح) گفت، من چه ميدانم آنها چه كاري داشتهاند. (112)
|
|
قَالَ وَمَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿112﴾
|
|
حساب آنها تنها بر پروردگار من است، اگر شما ميفهميديد؟ (113)
|
|
إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَى رَبِّي لَوْ تَشْعُرُونَ ﴿113﴾
|
|
و من هرگز مؤ منان را طرد نخواهم كرد. (114)
|
|
وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ ﴿114﴾
|
|
من تنها انذار كننده آشكاري هستم. (115)
|
|
إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُّبِينٌ ﴿115﴾
|
|
گفتند: اي نوح اگر خودداري نكني، سنگباران خواهي شد. (116)
|
|
قَالُوا لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ ﴿116﴾
|
|
گفت: پروردگارا: قوم من، مرا تكذيب كردند. (117)
|
|
قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ ﴿117﴾
|
|
اكنون ميان من و اينها جدائي بيفكن (و داوري كن). (118)
|
|
فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِي مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿118﴾
|
|
ما، او و كساني را كه با او بودند در كشتي كه مملو (از انسان و انواع حيوانات) بود رهائي بخشيديم. (119)
|
|
فَأَنجَيْنَاهُ وَمَن مَّعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ﴿119﴾
|
|
سپس بقيه را غرق كرديم. (120)
|
|
ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ ﴿120﴾
|
|
در اين ماجرا نشانه روشني است، اما اكثر آنها ايمان نياوردند. (121)
|
|
إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿121﴾
|
|
و پروردگار تو عزيز و رحيم است. (122)
|
|
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿122﴾
|
|
قوم عاد رسولان (خدا) را تكذيب كردند. (123)
|
|
كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ ﴿123﴾
|
|
هنگامي كه برادرشان هود گفت: آيا تقوي پيشه نميكنيد؟ (124)
|
|
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿124﴾
|
|
من براي شما فرستاده اميني هستم. (125)
|
|
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿125﴾
|
|
تقوي الهي پيشه كنيد و مرا اطاعت نمائيد. (126)
|
|
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿126﴾
|
|
من هيچ اجر و پاداشي در برابر اين دعوت از شما نميطلبم، اجر و پاداش من تنها بر پروردگار عالميان است. (127)
|
|
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿127﴾
|
|
آيا شما بر هر مكان مرتفعي نشانهاي از روي هوي و هوس ميسازيد. (128)
|
|
أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ ﴿128﴾
|
|
و قصرها و قلعههاي زيبا و محكم بنا ميكنيد، آنچنانكه گوئي در دنيا جاودانه خواهيد ماند. (129)
|
|
وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ ﴿129﴾
|
|
و هنگامي كه كسي را مجازات ميكنيد همچون جباران كيفر ميدهيد. (130)
|
|
وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ ﴿130﴾
|
|
تقوي الهي پيشه كنيد و مرا اطاعت نمائيد. (131)
|
|
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿131﴾
|
|
از خدائي به پرهيزيد كه شما را به نعمتهائي كه ميدانيد امداد كرده. (132)
|
|
وَاتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ ﴿132﴾
|
|
شما را به چهارپايان و نيز پسران (لايق و برومند) امداد فرموده. (133)
|
|
أَمَدَّكُم بِأَنْعَامٍ وَبَنِينَ ﴿133﴾
|
|
همچنين به باغها و چشمهها (134)
|
|
وَجَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ﴿134﴾
|
|
(اگر كفران كنيد) من بر شما از عذاب روز بزرگ ميترسم. (135)
|
|
إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿135﴾
|
|
آنها (قوم عاد) گفتند: براي ما تفاوت نميكند چه ما را اندرز بدهي يا ندهي (بيهوده خود را خسته مكن)! (136)
|
|
قَالُوا سَوَاء عَلَيْنَا أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ الْوَاعِظِينَ ﴿136﴾
|
|
اين همان روش و اخلاق پيشينيان است. (137)
|
|
إِنْ هَذَا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ ﴿137﴾
|
|
و ما هرگز مجازات نخواهيم شد. (138)
|
|
وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ﴿138﴾
|
|
آنها هود را تكذيب كردند، ما هم نابودشان كرديم و در اين آيت و نشانهاي است (براي آگاهان) ولي اكثر آنها مؤ من نبودند. (139)
|
|
فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَاهُمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿139﴾
|
|
و پروردگار تو عزيز و رحيم است. (140)
|
|
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿140﴾
|
|
قوم ثمود رسولان (خدا) را تكذيب كردند. (141)
|
|
كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ ﴿141﴾
|
|
هنگامي كه صالح به آنها گفت: آيا تقوي پيشه نميكنيد؟ (142)
|
|
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿142﴾
|
|
من براي شما فرستاده اميني هستم. (143)
|
|
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿143﴾
|
|
تقوي الهي پيشه كنيد و مرا اطاعت نمائيد. (144)
|
|
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿144﴾
|
|
من اجر و پاداشي در برابر اين دعوت از شما نميطلبم اجر من تنها بر پروردگار عالميان است. (145)
|
|
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿145﴾
|
|
آيا شما تصور ميكنيد هميشه در نهايت امنيت، در نعمتهائي كه اينجاست ميمانيد؟ (146)
|
|
أَتُتْرَكُونَ فِي مَا هَاهُنَا آمِنِينَ ﴿146﴾
|
|
در اين باغها و چشمهها! (147)
|
|
فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ﴿147﴾
|
|
در اين زراعتها و نخلهائي كه ميوههايش شيرين و رسيده است. (148)
|
|
وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ ﴿148﴾
|
|
شما از كوهها خانههائي ميتراشيد و در آن به عيش و نوش ميپردازيد. (149)
|
|
وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا فَارِهِينَ ﴿149﴾
|
|
از خدا بترسيد و مرا اطاعت كنيد. (150)
|
|
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿150﴾
|
|
و اطاعت فرمان مسرفان نكنيد. (151)
|
|
وَلَا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ ﴿151﴾
|
|
همانها كه در زمين فساد ميكنند و اصلاح نميكنند. (152)
|
|
الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ ﴿152﴾
|
|
گفتند (اي صالح) تو عقل خود را از دست دادهاي. (153)
|
|
قَالُوا إِنَّمَا أَنتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ ﴿153﴾
|
|
تو فقط بشري همچون ما هستي اگر راست ميگويي آيت و نشانهاي بياور. (154)
|
|
مَا أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا فَأْتِ بِآيَةٍ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ﴿154﴾
|
|
گفت اين ناقهاي است كه براي او سهمي (از آب قريه) است و براي شما سهم روز معيني. (155)
|
|
قَالَ هَذِهِ نَاقَةٌ لَّهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ ﴿155﴾
|
|
كمترين آزاري به آن نرسانيد كه عذاب روز عظيم شما را فرو خواهد گرفت. (156)
|
|
وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿156﴾
|
|
سرانجام بر آن (ناقه) حمله نموده او را از پاي درآوردند، سپس از كرده خود پشيمان شدند. (157)
|
|
فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا نَادِمِينَ ﴿157﴾
|
|
عذاب الهي آنها را فرو گرفت، در اين آيت و نشانهاي است ولي اكثر آنها مؤ من نبودند. (158)
|
|
فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿158﴾
|
|
پروردگار تو عزيز و رحيم است. (159)
|
|
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿159﴾
|
|
قوم لوط فرستادگان (خدا) را تكذيب كردند. (160)
|
|
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ ﴿160﴾
|
|
هنگامي كه برادرشان لوط به آنها گفت آيا تقوي پيشه نميكنيد؟ (161)
|
|
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿161﴾
|
|
من براي شما رسول اميني هستم. (162)
|
|
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿162﴾
|
|
تقوي الهي پيشه كنيد و مرا اطاعت نمائيد. (163)
|
|
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿163﴾
|
|
من از شما اجري نميخواهم اجر من فقط بر پروردگار عالميان است. (164)
|
|
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿164﴾
|
|
آيا در ميان جهانيان، شما به سراغ جنس ذكور ميرويد؟ (اين زشت و ننگين نيست ؟). (165)
|
|
أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ ﴿165﴾
|
|
و همسراني را كه خدا براي شما آفريده است رها ميكنيد؟ شما قوم تجاوزگري هستيد. (166)
|
|
وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُم بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ ﴿166﴾
|
|
گفتند: اي لوط اگر از اين سخنان خودداري نكني از اخراج شوندگان خواهي بود. (167)
|
|
قَالُوا لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ ﴿167﴾
|
|
گفت: من (به هر حال) دشمن اعمال شما هستم. (168)
|
|
قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُم مِّنَ الْقَالِينَ ﴿168﴾
|
|
پروردگارا! من و خاندانم را از آنچه اينها انجام ميدهند رهائي بخش. (169)
|
|
رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ ﴿169﴾
|
|
ما او و خاندانش را همگي نجات داديم. (170)
|
|
فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ ﴿170﴾
|
|
جز پير زني كه در ميان آن گروه باقي ماند. (171)
|
|
إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ ﴿171﴾
|
|
سپس ديگران را هلاك كرديم. (172)
|
|
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ ﴿172﴾
|
|
و باراني (از سنگ) بر آنها فرو فرستاديم، چه باران بدي بود اين باران انذار شدگان. (173)
|
|
وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًا فَسَاء مَطَرُ الْمُنذَرِينَ ﴿173﴾
|
|
در اين (ماجراي قوم لوط و سرنوشت شوم آنها) آيتي است، اما اكثر آنها ايمان نياوردند. (174)
|
|
إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿174﴾
|
|
و پروردگار تو عزيز و رحيم است. (175)
|
|
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿175﴾
|
|
اصحاب ايكه (شهري نزديك مدين) رسولان (خدا) را تكذيب كردند. (176)
|
|
كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ ﴿176﴾
|
|
هنگامي كه شعيب به آنها گفت، آيا تقوي پيشه نميكنيد؟ (177)
|
|
إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿177﴾
|
|
من براي شما رسول اميني هستم. (178)
|
|
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿178﴾
|
|
تقوي الهي پيشه كنيد و مرا اطاعت نمائيد. (179)
|
|
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿179﴾
|
|
من در برابر اين دعوت پاداشي از شما نميطلبم، اجر من تنها بر پروردگار عالميان است. (180)
|
|
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿180﴾
|
|
حق پيمانه را ادا كنيد (و كم فروشي نكنيد) و مردم را به خسارت نيفكنيد. (181)
|
|
أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ ﴿181﴾
|
|
با ترازوي صحيح وزن كنيد. (182)
|
|
وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ ﴿182﴾
|
|
و حق مردم را كم نگذاريد و در زمين فساد ننمائيد. (183)
|
|
وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ﴿183﴾
|
|
از كسي كه شما و اقوام پيشين را آفريد بپرهيزيد. (184)
|
|
وَاتَّقُوا الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالْجِبِلَّةَ الْأَوَّلِينَ ﴿184﴾
|
|
گفتند تو فقط ديوانهاي! (185)
|
|
قَالُوا إِنَّمَا أَنتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ ﴿185﴾
|
|
(بعلاوه) تو تنها بشري مثل ما هستي، تنها گماني كه درباره تو داريم اينست كه دروغگو ميباشي! (186)
|
|
وَمَا أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ ﴿186﴾
|
|
اگر راست ميگويي، سنگهائي از آسمان بر سر ما فرو ريز! (187)
|
|
فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِّنَ السَّمَاء إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ﴿187﴾
|
|
(شعيب) گفت: پروردگار من به اعمالي كه شما انجام ميدهيد آگاه تر است. (188)
|
|
قَالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ ﴿188﴾
|
|
سرانجام او را تكذيب كردند و عذاب روز ابر سايه افكن آنها را فرو گرفت، كه اين عذاب روز بزرگي بود. (189)
|
|
فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ إِنَّهُ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿189﴾
|
|
در اين ماجرا آيت و نشانهاي است ولي اكثر آنها ايمان نياوردند. (190)
|
|
إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿190﴾
|
|
و پروردگار تو عزيز و رحيم است. (191)
|
|
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿191﴾
|
|
و اين (قرآن) از سوي پروردگار جهانيان نازل شده است. (192)
|
|
وَإِنَّهُ لَتَنزِيلُ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿192﴾
|
|
روح الامين آنرا نازل كرده است … (193)
|
|
نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ ﴿193﴾
|
|
بر قلب (پاك) تو، تا (مردم را) انذار كني. (194)
|
|
عَلَى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنذِرِينَ ﴿194﴾
|
|
آنرا به زبان عربي آشكار نازل كرد (195)
|
|
بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُّبِينٍ ﴿195﴾
|
|
و توصيف آن در كتب پيشينيان نيز آمده است. (196)
|
|
وَإِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ ﴿196﴾
|
|
آيا همين نشانه براي آنها كافي نيست، كه علماي بني اسرائيل به خوبي از آن آگاهند. (197)
|
|
أَوَلَمْ يَكُن لَّهُمْ آيَةً أَن يَعْلَمَهُ عُلَمَاء بَنِي إِسْرَائِيلَ ﴿197﴾
|
|
هر گاه ما آن را بر بعضي از عجم (غير عرب) نازل ميكرديم. (198)
|
|
وَلَوْ نَزَّلْنَاهُ عَلَى بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ ﴿198﴾
|
|
و او آنرا برايشان ميخواند به آن ايمان نميآوردند. (199)
|
|
فَقَرَأَهُ عَلَيْهِم مَّا كَانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ ﴿199﴾
|
|
(آري) اين گونه قرآن را در دلهاي مجرمان وارد ميكنيم. (200)
|
|
كَذَلِكَ سَلَكْنَاهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ ﴿200﴾
|
|
آنها به آن ايمان نميآورند تا عذاب دردناك را با چشم خود به بينند. (201)
|
|
لَا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّى يَرَوُا الْعَذَابَ الْأَلِيمَ ﴿201﴾
|
|
ناگهان (عذاب الهي) به سراغ آنها ميآيد، در حالي كه توجه ندارند. (202)
|
|
فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ﴿202﴾
|
|
و در اين هنگام ميگويند: آيا به ما مهلتي داده خواهد شد؟ (203)
|
|
فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ ﴿203﴾
|
|
آيا براي عذاب ما عجله ميكنند؟ (204)
|
|
أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ﴿204﴾
|
|
اگر ما ساليان ديگري آنها را از اين زندگي بهره مند سازيم … (205)
|
|
أَفَرَأَيْتَ إِن مَّتَّعْنَاهُمْ سِنِينَ ﴿205﴾
|
|
سپس عذابي كه به آنها وعده داده شده به سراغشان بيايد. (206)
|
|
ثُمَّ جَاءهُم مَّا كَانُوا يُوعَدُونَ ﴿206﴾
|
|
اين تمتع و بهره گيري از دنيا براي آنها سودي نخواهد داشت. (207)
|
|
مَا أَغْنَى عَنْهُم مَّا كَانُوا يُمَتَّعُونَ ﴿207﴾
|
|
ما هيچ شهر و دياري را هلاك نكرديم مگر اينكه انذار كنندگاني براي آنها بود. (208)
|
|
وَمَا أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ ﴿208﴾
|
|
تا متذكر شوند، و ما هرگز ستمگر نبوديم. (209)
|
|
ذِكْرَى وَمَا كُنَّا ظَالِمِينَ ﴿209﴾
|
|
شياطين و جنيان اين آيات را نازل نكردند. (210)
|
|
وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيَاطِينُ ﴿210﴾
|
|
و براي آنها سزاوار نيست، و قدرت ندارند. (211)
|
|
وَمَا يَنبَغِي لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ ﴿211﴾
|
|
آنها از استراق سمع (و شنيدن اخبار آسمانها) بركنارند. (212)
|
|
إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ ﴿212﴾
|
|
هيچ معبودي را با خداوند مخوان كه از معذبين خواهي بود. (213)
|
|
فَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ ﴿213﴾
|
|
خويشاوندان نزديكت را انذار كن. (214)
|
|
وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ ﴿214﴾
|
|
و بال و پر خود را براي مؤ مناني كه از تو پيروي ميكنند بگستر. (215)
|
|
وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿215﴾
|
|
اگر آنان نافرماني تو كنند، بگو: من از كار شما بيزارم. (216)
|
|
فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ ﴿216﴾
|
|
و بر خداوند عزيز و رحيم توكل نما. (217)
|
|
وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ ﴿217﴾
|
|
همان كسي كه تو را به هنگامي كه (براي عبادت) بر ميخيزي ميبيند. (218)
|
|
الَّذِي يَرَاكَ حِينَ تَقُومُ ﴿218﴾
|
|
و حركت تو را در ميان سجده كنندگان مشاهده ميكند. (219)
|
|
وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ ﴿219﴾
|
|
او است خداي شنوا و دانا (220)
|
|
إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ﴿220﴾
|
|
آيا به شما خبر بدهم، شياطين بر چه كسي نازل ميشوند؟ (221)
|
|
هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَى مَن تَنَزَّلُ الشَّيَاطِينُ ﴿221﴾
|
|
بر هر دروغگوي گنهكار نازل ميگردند. (222)
|
|
تَنَزَّلُ عَلَى كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ ﴿222﴾
|
|
آنها آنچه را ميشنوند (به ديگران) القا ميكنند و اكثرشان دروغگو هستند. (223)
|
|
يُلْقُونَ السَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَ ﴿223﴾
|
|
(پيامبر شاعر نيست) شعرا كساني هستند كه گمراهان از آنان پيروي ميكنند! (224)
|
|
وَالشُّعَرَاء يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ ﴿224﴾
|
|
آيا نميبيني آنها در هر وادي سر گردانند. (225)
|
|
أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ ﴿225﴾
|
|
و سخناني ميگويند كه عمل نميكنند! (226)
|
|
وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ ﴿226﴾
|
|
مگر كساني كه ايمان آوردهاند و عمل صالح انجام ميدهند و ياد خدا بسيار ميكنند و به هنگامي كه مورد ستم واقع ميشوند به دفاع از خويشتن (و مؤ منان) بر ميخيزند (و از ذوق شعري خود كمك ميگيرند) و بزودي آنها كه ستم كردند ميدانند كه بازگشتشان به كجاست. (227)
|
|
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيرًا وَانتَصَرُوا مِن بَعْدِ مَا ظُلِمُوا وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ ﴿227﴾
|
