|
به نام خداوند رحمتگر مهربان
|
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
|
|
سوگند به بادهائي كه ابرها را به حركت در ميآورند (و گرد و غبار و بذرهاي گياهان را). (1)
|
|
وَالذَّارِيَاتِ ذَرْوًا ﴿1﴾
|
|
و سپس سوگند به ابرهائي كه بار سنگيني (از باران) با خود حمل ميكنند. (2)
|
|
فَالْحَامِلَاتِ وِقْرًا ﴿2﴾
|
|
و سپس سوگند به كشتيهائي كه به آساني به حركت در ميآيند. (3)
|
|
فَالْجَارِيَاتِ يُسْرًا ﴿3﴾
|
|
و سوگند به فرشتگاني كه كارها را تقسيم ميكنند. (4)
|
|
فَالْمُقَسِّمَاتِ أَمْرًا ﴿4﴾
|
|
(آري سوگند به همه اينها) كه آنچه به شما وعده داده شده است قطعا راست است. (5)
|
|
إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌ ﴿5﴾
|
|
و بدون شك جزاي اعمال واقع شدني است. (6)
|
|
وَإِنَّ الدِّينَ لَوَاقِعٌ ﴿6﴾
|
|
قسم به آسمان كه داراي چين و شكنهاي زيباست! (7)
|
|
وَالسَّمَاء ذَاتِ الْحُبُكِ ﴿7﴾
|
|
كه شما در گفتاري مختلف و گوناگون هستيد. (8)
|
|
إِنَّكُمْ لَفِي قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍ ﴿8﴾
|
|
كساني از ايمان به آن (روز جزا) منحرف ميشوند كه از قبول حق سر باز ميزنند. (9)
|
|
يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ ﴿9﴾
|
|
كشته شوند دروغگويان (و مرگ بر آنها!). (10)
|
|
قُتِلَ الْخَرَّاصُونَ ﴿10﴾
|
|
همانها كه در جهل و غفلت فرو رفتهاند. (11)
|
|
الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ سَاهُونَ ﴿11﴾
|
|
و پيوسته سؤ ال ميكنند روز جزا چه موقع است؟! (12)
|
|
يَسْأَلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ الدِّينِ ﴿12﴾
|
|
(آري) همان روزي است كه آنها را بر آتش ميسوزانند! (13)
|
|
يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُونَ ﴿13﴾
|
|
بچشيد عذاب خود را، اين همان چيزي است كه درباره آن عجله داشتيد! (14)
|
|
ذُوقُوا فِتْنَتَكُمْ هَذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تَسْتَعْجِلُونَ ﴿14﴾
|
|
پرهيزگاران در باغهاي بهشت و در ميان چشمهها قرار دارند. (15)
|
|
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ﴿15﴾
|
|
و آنچه پروردگارشان به آنها مرحمت كرده دريافت ميدارند زيرا آنها پيش از آن (در سراي دنيا) از نيكوكاران بودند. (16)
|
|
آخِذِينَ مَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَلِكَ مُحْسِنِينَ ﴿16﴾
|
|
آنها كمي از شبها را ميخوابيدند. (17)
|
|
كَانُوا قَلِيلًا مِّنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ ﴿17﴾
|
|
و در سحرگاهان استغفار ميكردند. (18)
|
|
وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ ﴿18﴾
|
|
و در اموال آنها حقي براي سائل و محروم بود. (19)
|
|
وَفِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ ﴿19﴾
|
|
و در زمين آياتي براي طالبان يقين است. (20)
|
|
وَفِي الْأَرْضِ آيَاتٌ لِّلْمُوقِنِينَ ﴿20﴾
|
|
و در وجود خود شما (نيز آياتي است) آيا نميبينيد؟! (21)
|
|
وَفِي أَنفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ ﴿21﴾
|
|
روزي شما در آسمان است و آنچه به شما وعده داده ميشود. (22)
|
|
وَفِي السَّمَاء رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ ﴿22﴾
|
|
سوگند به پروردگار آسمان و زمين كه اين مطلب حق است همانگونه كه شما سخن ميگوئيد! (23)
|
|
فَوَرَبِّ السَّمَاء وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَا أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ ﴿23﴾
|
|
آيا خبر مهمانهاي بزرگوار ابراهيم به تو رسيده است ؟ (24)
|
|
هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَاهِيمَ الْمُكْرَمِينَ ﴿24﴾
|
|
در آن زمان كه بر او وارد شدند و گفتند: سلام بر تو! او گفت سلام بر شما كه جمعيتي ناشناختهايد! (25)
|
|
إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالُوا سَلَامًا قَالَ سَلَامٌ قَوْمٌ مُّنكَرُونَ ﴿25﴾
|
|
و به دنبال آن پنهاني به سوي خانواده خود رفت و گوساله فربه (و برياني را براي آنها) آورد. (26)
|
|
فَرَاغَ إِلَى أَهْلِهِ فَجَاء بِعِجْلٍ سَمِينٍ ﴿26﴾
|
|
و آنرا نزديك آنها گذارد (ولي با تعجب ديد دست به سوي غذا نميبرند) گفت! آيا شما غذا نميخوريد؟ (27)
|
|
فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ﴿27﴾
|
|
و از اين كار احساس وحشت كرد، گفتند: نترس (ما رسولان پروردگار توئيم) و او را بشارت به تولد پسري دانا و هوشيار دادند. (28)
|
|
فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قَالُوا لَا تَخَفْ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَامٍ عَلِيمٍ ﴿28﴾
|
|
در اين هنگام همسرش جلو آمد در حالي كه (از خوشحالي و تعجب) فرياد ميكشيد و به صورت خود زد و گفت (آيا پسري خواهم آورد در حالي كه) پيرزني نازا هستم؟! (29)
|
|
فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ ﴿29﴾
|
|
گفتند پروردگارت چنين گفته است، و او حكيم و داناست. (30)
|
|
قَالُوا كَذَلِكَ قَالَ رَبُّكِ إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ ﴿30﴾
|
|
(ابراهيم) گفت پس ماموريت شما چيست اي فرستادگان (خدا)؟ (31)
|
|
قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ ﴿31﴾
|
|
گفتند ما به سوي قوم مجرمي فرستاده شدهايم. (32)
|
|
قَالُوا إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمٍ مُّجْرِمِينَ ﴿32﴾
|
|
تا باراني از سنگ - گل بر آنها بفرستيم. (33)
|
|
لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّن طِينٍ ﴿33﴾
|
|
سنگهائي كه از ناحيه پروردگارت براي اسرافكاران نشان شده است! (34)
|
|
مُسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ ﴿34﴾
|
|
ما تمام مؤ مناني را كه در آن شهرها (ي قوم لوط) زندگي ميكردند (قبل از نزول بلا) خارج كرديم. (35)
|
|
فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿35﴾
|
|
و جز يك خانواده با ايمان در تمام آنها نيافتيم! (36)
|
|
فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ الْمُسْلِمِينَ ﴿36﴾
|
|
و در آن (شهرهاي بلاديده) نشانهاي روشن براي كساني كه از عذاب دردناك ميترسند بجاي گذارديم. (37)
|
|
وَتَرَكْنَا فِيهَا آيَةً لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ الْعَذَابَ الْأَلِيمَ ﴿37﴾
|
|
در (زندگي) موسي نيز نشانه و درس عبرتي بود، هنگامي كه او را به سوي فرعون با دليل آشكار فرستاديم. (38)
|
|
وَفِي مُوسَى إِذْ أَرْسَلْنَاهُ إِلَى فِرْعَوْنَ بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ ﴿38﴾
|
|
اما او با تمام وجودش از وي روي برتافت و گفت: اين مرد يا ساحر است يا ديوانه! (39)
|
|
فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ﴿39﴾
|
|
ما او و لشكريانش را گرفتيم و در دريا پرتاب كرديم، در حالي كه در خور سرزنش بود. (40)
|
|
فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ ﴿40﴾
|
|
همچنين در سرگذشت عاد نيز آيتي است در آن هنگام كه تندبادي بيباران بر آنها فرستاديم. (41)
|
|
وَفِي عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ ﴿41﴾
|
|
كه از هر چيزي ميگذشت آنرا رها نميكرد تا همچون استخوانهاي پوسيده كند! (42)
|
|
مَا تَذَرُ مِن شَيْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيمِ ﴿42﴾
|
|
و نيز در سرگذشت قوم ثمود عبرتي است در آن هنگام كه به آنها گفته شد مدتي كوتاه متمتع باشيد (و سپس منتظر عذاب). (43)
|
|
وَفِي ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا حَتَّى حِينٍ ﴿43﴾
|
|
آنها از فرمان پروردگارشان سرباز زدند، و صاعقه آنها را فروگرفت در حالي كه (خيره خيره) نگاه ميكردند (بي آنكه قدرت بر دفاع داشته باشند). (44)
|
|
فَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ وَهُمْ يَنظُرُونَ ﴿44﴾
|
|
آنها چنان بر زمين افتادند كه قدرت بر قيام نداشتند، و نتوانستند از كسي ياري طلبند! (45)
|
|
فَمَا اسْتَطَاعُوا مِن قِيَامٍ وَمَا كَانُوا مُنتَصِرِينَ ﴿45﴾
|
|
همچنين قوم نوح را قبل از آنها هلاك كرديم، چرا كه قوم فاسقي بودند. (46)
|
|
وَقَوْمَ نُوحٍ مِّن قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ ﴿46﴾
|
|
ما آسمان را با قدرت بنا كرديم و همواره آنرا وسعت ميبخشيم! (47)
|
|
وَالسَّمَاء بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ ﴿47﴾
|
|
و زمين را گسترديم، و چه خوب گسترانندهايم ؟ (48)
|
|
وَالْأَرْضَ فَرَشْنَاهَا فَنِعْمَ الْمَاهِدُونَ ﴿48﴾
|
|
و از هر چيز دو زوج آفريديم شايد متذكر شويد. (49)
|
|
وَمِن كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ﴿49﴾
|
|
پس به سوي خدا بگريزيد كه من از سوي او براي شما بيم دهنده آشكاري هستم. (50)
|
|
فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ إِنِّي لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ ﴿50﴾
|
|
و با خدا معبود ديگري قرار ندهيد كه من براي شما از سوي او بيم دهنده آشكاري هستم. (51)
|
|
وَلَا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ إِنِّي لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ ﴿51﴾
|
|
اينگونه است كه هيچ پيامبري قبل از اينها به سوي قومي فرستاده نشد مگر اينكه گفتند او ساحر است يا ديوانه! (52)
|
|
كَذَلِكَ مَا أَتَى الَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُوا سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ﴿52﴾
|
|
آيا يكديگر را به آن سفارش ميكردند (كه عموما چنين تهمتي را بزنند) نه، بلكه آنها قومي طغيانگرند! (53)
|
|
أَتَوَاصَوْا بِهِ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ ﴿53﴾
|
|
حال كه چنين است از آنها روي بگردان و تو هرگز درخور ملامت نخواهي بود. (54)
|
|
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَا أَنتَ بِمَلُومٍ ﴿54﴾
|
|
و پيوسته تذكر ده، زيرا تذكر براي مؤ منان سودمند است. (55)
|
|
وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرَى تَنفَعُ الْمُؤْمِنِينَ ﴿55﴾
|
|
من جن و انس را نيافريدم جز براي اينكه عبادتم كنند (و از اين طريق تكامل يابند و به من نزديك شوند). (56)
|
|
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴿56﴾
|
|
هرگز از آنها نميخواهم كه به من روزي دهند، و نميخواهم مرا اطعام كنند. (57)
|
|
مَا أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍ وَمَا أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ ﴿57﴾
|
|
خداوند روزي دهنده و صاحب قوت و قدرت است. (58)
|
|
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ ﴿58﴾
|
|
براي كساني كه ستم كردند سهم بزرگي از عذاب است همانند سهم يارانشان (از اقوام ستمگر پيشين) بنابراين عجله نكنند. (59)
|
|
فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذَنُوبًا مِّثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَابِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ ﴿59﴾
|
|
واي بر آنها كه كافر شدند از روزي كه به آنها وعده داده ميشود. (60)
|
|
فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا مِن يَوْمِهِمُ الَّذِي يُوعَدُونَ ﴿60﴾
|
