| به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
| سوگند به «كوه طور»! (1) |
|
وَالطُّورِ ﴿1﴾ |
| و كتابي كه نوشته شده است. (2) |
|
وَكِتَابٍ مَّسْطُورٍ ﴿2﴾ |
| در صفحهاي گسترده. (3) |
|
فِي رَقٍّ مَّنشُورٍ ﴿3﴾ |
| و سوگند به بيت المعمور. (4) |
|
وَالْبَيْتِ الْمَعْمُورِ ﴿4﴾ |
| و سقف برافراشته. (5) |
|
وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوعِ ﴿5﴾ |
| و درياي مملو و برافروخته. (6) |
|
وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِ ﴿6﴾ |
| كه عذاب پروردگارت واقع ميشود! (7) |
|
إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِعٌ ﴿7﴾ |
| و چيزي از آن مانع نخواهد بود. (8) |
|
مَا لَهُ مِن دَافِعٍ ﴿8﴾ |
| (اين عذاب الهي) در آن روزي است که آسمان به شدت به حرکت در مي آيد، (9) |
|
يَوْمَ تَمُورُ السَّمَاء مَوْرًا ﴿9﴾ |
| و کوهها از جا کنده و متحرک مي شوند! (10) |
|
وَتَسِيرُ الْجِبَالُ سَيْرًا ﴿10﴾ |
| واي در آن روز بر تکذيب کنندگان، (11) |
|
فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ ﴿11﴾ |
| همانها که در سخنان باطل به بازي مشغولند! (12) |
|
الَّذِينَ هُمْ فِي خَوْضٍ يَلْعَبُونَ ﴿12﴾ |
| در آن روز که آنها را بزور به سوي آتش دوزخ مي رانند! (13) |
|
يَوْمَ يُدَعُّونَ إِلَى نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّا ﴿13﴾ |
| (به آنها مي گويند:) اين همان آتشي است که آن را انکار مي کرديد! (14) |
|
هَذِهِ النَّارُ الَّتِي كُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ ﴿14﴾ |
| آيا اين سحر است يا شما نمي بينيد؟! (15) |
|
أَفَسِحْرٌ هَذَا أَمْ أَنتُمْ لَا تُبْصِرُونَ ﴿15﴾ |
| در آن وارد شويد و بسوزيد؛ مي خواهيد صبر کنيد يا نکنيد، براي شما يکسان است؛ چرا که تنها به اعمالتان جزا داده مي شويد! (16) |
|
اصْلَوْهَا فَاصْبِرُوا أَوْ لَا تَصْبِرُوا سَوَاء عَلَيْكُمْ إِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿16﴾ |
| ولي پرهيزگاران در ميان باغهاي بهشت و نعمتهاي فراوان جاي دارند، (17) |
|
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَعِيمٍ ﴿17﴾ |
| و از آنچه پروردگارشان به آنها داده و آنان را از عذاب دوزخ نگاه داشته است شاد و مسرورند! (18) |
|
فَاكِهِينَ بِمَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ وَوَقَاهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ ﴿18﴾ |
| (به آنها گفته مي شود:) بخوريد و بياشاميد گوارا؛ اينها در برابر اعمالي است که انجام مي داديد! (19) |
|
كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿19﴾ |
| اين در حالي است که بر تختهاي صف کشيده در کنار هم تکيه مي زنند، و (حورالعين) را به همسريِ آنها در مي آوريم! (20) |
|
مُتَّكِئِينَ عَلَى سُرُرٍ مَّصْفُوفَةٍ وَزَوَّجْنَاهُم بِحُورٍ عِينٍ ﴿20﴾ |
|
کساني که ايمان آوردند و فرزندانشان به پيروي از آنان ايمان اختيار کردند، فرزندانشان را (در بهشت) به آنان ملحق مي کنيم؛ و از (پاداش) عملشان چيزي نمي کاهيم؛ و هر کس در گرو اعمال خويش است! (21)
|
|
وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَانٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَا أَلَتْنَاهُم مِّنْ عَمَلِهِم مِّن شَيْءٍ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ ﴿21﴾
|
| و همواره از انواع ميوهها و گوشتها - از هر نوع که بخواهند - در اختيارشان مي گذاريم! (22) |
|
وَأَمْدَدْنَاهُم بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿22﴾ |
| آنها در بهشت جامهاي پر از شراب طهور را که نه بيهوده گويي در آن است و نه گناه، از يکديگر مي گيرند! (23) |
|
يَتَنَازَعُونَ فِيهَا كَأْسًا لَّا لَغْوٌ فِيهَا وَلَا تَأْثِيمٌ ﴿23﴾ |
| و پيوسته بر گِردشان نوجواناني براي (خدمت) آنان گردش مي کنند که همچون مرواريدهاي درون صدفند! (24) |
|
وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَّهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَّكْنُونٌ ﴿24﴾ |
| در اين هنگام رو به يکديگر کرده (از گذشته) سؤال مي نمايند؛ (25) |
|
وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ ﴿25﴾ |
| مي گويند: ما در ميان خانواده خود ترسان بوديم (مبادا گناهان آنها دامن ما را بگيرد)! (26) |
|
قَالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنَا مُشْفِقِينَ ﴿26﴾ |
| امّا خداوند بر ما منّت نهاد و از عذاب کُشنده ما را حفظ کرد! (27) |
|
فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا وَوَقَانَا عَذَابَ السَّمُومِ ﴿27﴾ |
| ما از پيش او را مي خوانديم (و مي پرستيديم)، که اوست نيکوکار و مهربان! (28) |
|
إِنَّا كُنَّا مِن قَبْلُ نَدْعُوهُ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ ﴿28﴾ |
| حال كه چنين است تذكر ده، و به لطف پروردگارت تو كاهن و مجنون نيستي. (29) |
|
فَذَكِّرْ فَمَا أَنتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍ ﴿29﴾ |
| بلكه آنها ميگويند او شاعري است كه ما انتظار مرگش را ميكشيم! (30) |
|
أَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَّتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ ﴿30﴾ |
| بگو: انتظار بكشيد كه من هم با شما انتظار ميكشم (شما انتظار مرگ مرا و من انتظار پيروزي و نابودي شما را!). (31) |
|
قُلْ تَرَبَّصُوا فَإِنِّي مَعَكُم مِّنَ الْمُتَرَبِّصِينَ ﴿31﴾ |
| آيا عقلهايشان آنها را به اين اعمال دستور ميدهد؟ يا قومي طغيانگرند؟ (32) |
|
أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلَامُهُم بِهَذَا أَمْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ ﴿32﴾ |
| آنها ميگويند قرآن را به خدا افترا بسته، ولي آنها ايمان ندارند. (33) |
|
أَمْ يَقُولُونَ تَقَوَّلَهُ بَل لَّا يُؤْمِنُونَ ﴿33﴾ |
| اگر راست ميگويند سخني همانند آن بياورند. (34) |
|
فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِّثْلِهِ إِن كَانُوا صَادِقِينَ ﴿34﴾ |
| آيا آنها بيسبب آفريده شدهاند؟ يا خود خالق خويشتنند؟! (35) |
|
أَمْ خُلِقُوا مِنْ غَيْرِ شَيْءٍ أَمْ هُمُ الْخَالِقُونَ ﴿35﴾ |
| آيا آنها آسمانها و زمين را آفريدهاند؟ بلكه آنها طالب يقين نيستند! (36) |
|
أَمْ خَلَقُوا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بَل لَّا يُوقِنُونَ ﴿36﴾ |
| آيا خزائن پروردگارت نزد آنها است ؟ يا بر همه چيز عالم سيطره دارند؟! (37) |
|
أَمْ عِندَهُمْ خَزَائِنُ رَبِّكَ أَمْ هُمُ الْمُصَيْطِرُونَ ﴿37﴾ |
|
آيا نردباني دارند (كه به آسمان بالا ميروند) و به وسيله آن اسرار وحي را ميشنوند؟ كسي كه از آنها اين ادعا را دارد دليل روشني بياورد! (38)
|
|
أَمْ لَهُمْ سُلَّمٌ يَسْتَمِعُونَ فِيهِ فَلْيَأْتِ مُسْتَمِعُهُم بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ ﴿38﴾ |
| آيا سهم خدا دختران و سهم شما پسران است ؟ (كه فرشتگان را دختران خدا ميناميد). (39) |
|
أَمْ لَهُ الْبَنَاتُ وَلَكُمُ الْبَنُونَ ﴿39﴾ |
| آيا تو از آنها پاداشي مطالبه ميكني كه در زير بار گران آن قرار دارند؟ (40) |
|
أَمْ تَسْأَلُهُمْ أَجْرًا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُونَ ﴿40﴾ |
| آيا اسرار غيب نزد آنها است و از روي آن مينويسند؟! (41) |
|
أَمْ عِندَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ ﴿41﴾ |
| آيا ميخواهند نقشه شيطاني براي تو بكشند؟ ولي بدانند خود كافران در دام اين نقشهها گرفتار ميشوند! (42) |
|
أَمْ يُرِيدُونَ كَيْدًا فَالَّذِينَ كَفَرُوا هُمُ الْمَكِيدُونَ ﴿42﴾ |
| يا معبودي غير خداوند دارند (كه قول ياري آنها را داده) منزه است خدا از آنچه براي او شريك قرار ميدهند. (43) |
|
أَمْ لَهُمْ إِلَهٌ غَيْرُ اللَّهِ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ ﴿43﴾ |
| (چنان لجوجند كه) اگر ببينند قطعه سنگي از آسمان (براي عذاب آنها) سقوط ميكند ميگويند اين ابر متراكم است! (44) |
|
وَإِن يَرَوْا كِسْفًا مِّنَ السَّمَاء سَاقِطًا يَقُولُوا سَحَابٌ مَّرْكُومٌ ﴿44﴾ |
| حال كه چنين است آنها را رها كن تا روز مرگ خود را ملاقات كنند. (45) |
|
فَذَرْهُمْ حَتَّى يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي فِيهِ يُصْعَقُونَ ﴿45﴾ |
| روزي كه نقشههاي آنها سودي به حالشان نخواهد داشت، و از هيچ سو ياري نميشوند. (46) |
|
يَوْمَ لَا يُغْنِي عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ ﴿46﴾ |
| و براي ستمگران عذابي قبل از آن است (در همين جهان) ولي اكثرشان نميدانند. (47) |
|
وَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا عَذَابًا دُونَ ذَلِكَ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ﴿47﴾ |
|
در طريق ابلاغ حكم پروردگارت صبر و استقامت كن چرا كه تو در حفاظت كامل ما قرار داري، و هنگامي كه برمي خيزي پروردگارت را تسبيح و حمد گوي. (48)
|
|
وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ ﴿48﴾ |
| (همچنين) به هنگام شب او را تسبيح كن و به هنگام پشت كردن ستارگان و طلوع صبح. (49) |
|
وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَإِدْبَارَ النُّجُومِ ﴿49﴾ |
