|
به نام خداوند رحمتگر مهربان
|
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
|
|
ما نوح را به سوي قومش فرستاديم، و گفتيم: قوم خود را انذار كن پيش از آنكه عذاب دردناك به سراغشان آيد. (1)
|
|
إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ أَنْ أَنذِرْ قَوْمَكَ مِن قَبْلِ أَن يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿1﴾
|
|
گفت: اي قوم! من براي شما بيم دهنده آشكاري هستم. (2)
|
|
قَالَ يَا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُّبِينٌ ﴿2﴾
|
|
كه خدا را پرستش كنيد، و از مخالفت او بپرهيزيد، و مرا اطاعت نمائيد. (3)
|
|
أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ ﴿3﴾
|
|
اگر چنين كنيد خدا گناهانتان را ميآمرزد، و تا زمان معيني شما را عمر ميدهد، اما هنگامي كه اجل الهي فرا رسد تاخيري نخواهد داشت اگر ميدانستيد. (4)
|
|
يَغْفِرْ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذَا جَاء لَا يُؤَخَّرُ لَوْ كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿4﴾
|
|
(نوح) گفت پروردگارا! من قوم خود را شب و روز (به سوي تو) دعوت كردم. (5)
|
|
قَالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَنَهَارًا ﴿5﴾
|
|
اما دعوت من چيزي جز فرار از حق بر آنها نيفزود! (6)
|
|
فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَائِي إِلَّا فِرَارًا ﴿6﴾
|
|
و من هر زمان آنها را دعوت كردم كه ايمان بياورند و تو آنها را بيامرزي انگشتان خويش را در گوشها قرار داده، و لباسهايشان را بر خود (پيچيدند، و در مخالفت اصرار ورزيدند، و شديدا استكبار كردند. (7)
|
|
وَإِنِّي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا ﴿7﴾
|
|
سپس من آنها را آشكارا (به توحيد و بندگي تو) دعوت كردم. (8)
|
|
ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا ﴿8﴾
|
|
و پنهان آنها را به سوي تو خواندم. (9)
|
|
ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًا ﴿9﴾
|
|
به آنها گفتم از پروردگار خويش آمرزش بطلبيد كه او بسيار آمرزنده است. (10)
|
|
فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّارًا ﴿10﴾
|
|
تا بارانهاي پر بركت آسمان را پي درپي بر شما فرستد، (11)
|
|
يُرْسِلِ السَّمَاء عَلَيْكُم مِّدْرَارًا ﴿11﴾
|
|
و شما را با اموال و فرزندان فراوان امداد كند، و باغهاي سر سبز و نهرهاي جاري در اختيارتان قرار دهد. (12)
|
|
وَيُمْدِدْكُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَل لَّكُمْ جَنَّاتٍ وَيَجْعَل لَّكُمْ أَنْهَارًا ﴿12﴾
|
|
چرا شما براي خدا عظمت قائل نيستيد؟ (13)
|
|
مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا ﴿13﴾
|
|
در حالي كه شما را در مراحل مختلف آفريده است. (14)
|
|
وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا ﴿14﴾
|
|
آيا نميدانيد چگونه خداوند هفت آسمان را يكي بالاي ديگري آفريده ؟ (15)
|
|
أَلَمْ تَرَوْا كَيْفَ خَلَقَ اللَّهُ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا ﴿15﴾
|
|
و ماه را در ميان آسمانها مايه روشنائي، و خورشيد را چراغ فروزاني قرار داده است. (16)
|
|
وَجَعَلَ الْقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًا وَجَعَلَ الشَّمْسَ سِرَاجًا ﴿16﴾
|
|
و خداوند شما را همچون گياهي از زمين رويانيد! (17)
|
|
وَاللَّهُ أَنبَتَكُم مِّنَ الْأَرْضِ نَبَاتًا ﴿17﴾
|
|
سپس شما را به همان زمين باز ميگرداند، و بار ديگر شما را خارج ميسازد. (18)
|
|
ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًا ﴿18﴾
|
|
و خداوند زمين را براي شما فرش گستردهاي قرار داد. (19)
|
|
وَاللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ بِسَاطًا ﴿19﴾
|
|
تا از راههاي وسيع و درههاي آن بگذريد (و به هر نقطه ميخواهيد برويد). (20)
|
|
لِتَسْلُكُوا مِنْهَا سُبُلًا فِجَاجًا ﴿20﴾
|
|
نوح (بعد از ياءس از هدايت آنها) عرض كرد پروردگارا! آنها نافرماني من كردند، و از كساني پيروي نمودند كه اموال و فرزندانشان چيزي جز زيانكاري بر آنها نيفزوده. (21)
|
|
قَالَ نُوحٌ رَّبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِي وَاتَّبَعُوا مَن لَّمْ يَزِدْهُ مَالُهُ وَوَلَدُهُ إِلَّا خَسَارًا ﴿21﴾
|
|
و (اين رهبران گمراه) مكر عظيمي به كار بردند. (22)
|
|
وَمَكَرُوا مَكْرًا كُبَّارًا ﴿22﴾
|
|
و گفتند: دست از خدايان و بتهاي خود بر نداريد، مخصوصا بتهاي «ود» و «سواع» و «يغوث» و «يعوق» و «نسر» را رها نكنيد! (23)
|
|
وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًا ﴿23﴾
|
|
و آنها گروه بسياري را گمراه كردند خداوندا! ظالمان را جز ضلالت ميفزا! (24)
|
|
وَقَدْ أَضَلُّوا كَثِيرًا وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا ضَلَالًا ﴿24﴾
|
|
(آري سر انجام) همگي به خاطر گناهانشان غرق شدند، و در آتش دوزخ وارد گشتند، و جز خدا ياوراني براي خود نيافتند! (25)
|
|
مِمَّا خَطِيئَاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا نَارًا فَلَمْ يَجِدُوا لَهُم مِّن دُونِ اللَّهِ أَنصَارًا ﴿25﴾
|
|
«نوح» گفت: پروردگارا! روي زمين احدي از كافران را زنده مگذار. (26)
|
|
وَقَالَ نُوحٌ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّارًا ﴿26﴾
|
|
چرا كه اگر آنها را بگذاري بندگانت را گمراه ميكنند، و جز نسلي فاجر و كافر به وجود نميآورند. (27)
|
|
إِنَّكَ إِن تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوا إِلَّا فَاجِرًا كَفَّارًا ﴿27﴾
|
|
پروردگارا! مرا بيامرز، و همچنين پدر و مادرم، و تمام كساني را كه با ايمان وارد خانه من شدند، و جميع مردان و زنان باايمان را، و ظالمان را جز هلاكت ميفزا! (28)
|
|
رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَبَارًا ﴿28﴾
|
