|
به نام خداوند رحمتگر مهربان
|
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
|
|
تقاضا كنندهاي تقاضاي عذابي كرد كه واقع شد! (1)
|
|
سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ ﴿1﴾
|
|
اين عذاب مخصوص كافران است، و هيچكس نميتواند آن را دفع كند. (2)
|
|
لِّلْكَافِرينَ لَيْسَ لَهُ دَافِعٌ ﴿2﴾
|
|
از سوي خداوند ذي المعارج است (خداوندي كه فرشتگانش بر آسمانها صعود ميكند). (3)
|
|
مِّنَ اللَّهِ ذِي الْمَعَارِجِ ﴿3﴾
|
|
فرشتگان و روح (فرشته مخصوص) به سوي او عروج ميكنند در آن روزي كه مقدارش پنجاه هزار سال است. (4)
|
|
تَعْرُجُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ ﴿4﴾
|
|
بنابراين صبر جميل پيشه كن. (5)
|
|
فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا ﴿5﴾
|
|
زيرا آنها آن روز را دور ميبينند. (6)
|
|
إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيدًا ﴿6﴾
|
|
و ما آن را نزديك ميبينيم! (7)
|
|
وَنَرَاهُ قَرِيبًا ﴿7﴾
|
|
همان روز كه آسمان همچون فلز گداخته ميشود. (8)
|
|
يَوْمَ تَكُونُ السَّمَاء كَالْمُهْلِ ﴿8﴾
|
|
و كوهها مانند پشم رنگين متلاشي خواهد بود. (9)
|
|
وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ ﴿9﴾
|
|
و هيچ دوست صميمي سراغ دوستش را نميگيرد! (10)
|
|
وَلَا يَسْأَلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا ﴿10﴾
|
|
آنان را به آنها نشان ميدهند (ولي هر كس گرفتار كار خويشتن است) چنان است كه گنهكار دوست ميدارد فرزندان خود را در برابر عذاب آن روز فدا كند. (11)
|
|
يُبَصَّرُونَهُمْ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ ﴿11﴾
|
|
و همسر و برادرش را. (12)
|
|
وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِيهِ ﴿12﴾
|
|
و قبيلهاش كه هميشه از او حمايت ميكردند. (13)
|
|
وَفَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْويهِ ﴿13﴾
|
|
و تمام مردم روي زمين را تا مايه نجاتش شود. (14)
|
|
وَمَن فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿14﴾
|
|
اما هرگز چنين نيست شعلههاي سوزان آتش است. (15)
|
|
كَلَّا إِنَّهَا لَظَى ﴿15﴾
|
|
دست و پا و پوست سر را ميكند و ميبرد. (16)
|
|
نَزَّاعَةً لِّلشَّوَى ﴿16﴾
|
|
و كساني را كه به فرمان خدا پشت كردند صدا ميزند. (17)
|
|
تَدْعُو مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّى ﴿17﴾
|
|
و آنها كه اموال را جمع و ذخيره كردند. (18)
|
|
وَجَمَعَ فَأَوْعَى ﴿18﴾
|
|
انسان حريص و كم طاقت آفريده شده. (19)
|
|
إِنَّ الْإِنسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿19﴾
|
|
هنگامي كه بدي به او رسد بيتابي ميكند. (20)
|
|
إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا ﴿20﴾
|
|
و هنگامي كه خوبي به او رسد مانع ديگران ميشود. (21)
|
|
وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿21﴾
|
|
مگر نمازگزاران. (22)
|
|
إِلَّا الْمُصَلِّينَ ﴿22﴾
|
|
آنها كه نمازها را مرتبا بجا ميآورند. (23)
|
|
الَّذِينَ هُمْ عَلَى صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ ﴿23﴾
|
|
و آنها كه در اموالشان حق معلومي است. (24)
|
|
وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُومٌ ﴿24﴾
|
|
براي تقاضا كنندگان و محرومان. (25)
|
|
لِّلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ ﴿25﴾
|
|
و آنها كه به روز جزا ايمان دارند. (26)
|
|
وَالَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ ﴿26﴾
|
|
و آنها كه از عذاب پروردگارشان بيمناكند. (27)
|
|
وَالَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿27﴾
|
|
چرا كه هيچگاه خود را از عذاب پروردگار در امان نميبينند. (28)
|
|
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ ﴿28﴾
|
|
و آنها كه دامان خويش را از بيعفتي حفظ ميكنند. (29)
|
|
وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ ﴿29﴾
|
|
و آميزش جنسي جز با همسران و كنيزان (كه در حكم همسرند) ندارند ولي در بهره گيري از اينها مورد سرزنش نخواهند بود. (30)
|
|
إِلَّا عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿30﴾
|
|
و هر كس ماوراء اين را طلب كند متجاوز است. (31)
|
|
فَمَنِ ابْتَغَى وَرَاء ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْعَادُونَ ﴿31﴾
|
|
و آنها كه امانتها و عهد خود را رعايت ميكنند. (32)
|
|
وَالَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ ﴿32﴾
|
|
و آنها كه قيام به اداي شهادت حق مينمايند. (33)
|
|
وَالَّذِينَ هُم بِشَهَادَاتِهِمْ قَائِمُونَ ﴿33﴾
|
|
و آنها كه بر نماز مواظبت دارند. (34)
|
|
وَالَّذِينَ هُمْ عَلَى صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿34﴾
|
|
اين افراد در باغهاي بهشتي گراميند. (35)
|
|
أُوْلَئِكَ فِي جَنَّاتٍ مُّكْرَمُونَ ﴿35﴾
|
|
اين كافران را چه ميشود كه با سرعت نزد تو ميآيند. (36)
|
|
فَمَالِ الَّذِينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿36﴾
|
|
از راست و چپ، گروه گروه (طمع بهشت دارند)! (37)
|
|
عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِينَ ﴿37﴾
|
|
آيا هر يك از آنها طمع دارد كه در بهشت پر نعمت الهي وارد شود؟ (38)
|
|
أَيَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ ﴿38﴾
|
|
هرگز چنين نيست، ما آنها را از آنچه خودشان ميدانند آفريدهايم! (39)
|
|
كَلَّا إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿39﴾
|
|
سوگند به پروردگار مشرقها و مغربها كه ما قادريم. (40)
|
|
فَلَا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ إِنَّا لَقَادِرُونَ ﴿40﴾
|
|
بر اينكه جاي آنها را به كساني بدهيم كه از آنها بهترند، و ما هرگز مغلوب نخواهيم شد. (41)
|
|
عَلَى أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿41﴾
|
|
آنها را به حال خود واگذار تا در باطل خود فرو روند، و بازي كنند، تا زماني كه روز موعود خود را ملاقات نمايند. (42)
|
|
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَيَلْعَبُوا حَتَّى يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ ﴿42﴾
|
|
همان روز كه از قبرها به سرعت خارج ميشوند، گوئي به سوي بتهايشان ميدوند! (43)
|
|
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَى نُصُبٍ يُوفِضُونَ ﴿43﴾
|
|
در حالي كه چشمهاي آنها از شدت وحشت به زير افتاده، و پردهاي از ذلت و خواري آنها را پوشانده است (و به آنها گفته ميشود) اين همان روزي است كه به شما وعده داده ميشد. (44)
|
|
خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ذَلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَانُوا يُوعَدُونَ ﴿44﴾
|
