|
به نام خداوند رحمتگر مهربان
|
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
|
|
واي بر كمفروشان. (1)
|
|
وَيْلٌ لِّلْمُطَفِّفِينَ ﴿1﴾
|
|
آنها كه وقتي براي خود كيل ميكنند حق خود را به طور كامل ميگيرند. (2)
|
|
الَّذِينَ إِذَا اكْتَالُواْ عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿2﴾
|
|
اما هنگامي كه ميخواهند براي ديگران كيل يا وزن كنند كم ميگذارند! (3)
|
|
وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿3﴾
|
|
آيا آنها باور ندارند كه برانگيخته ميشوند. (4)
|
|
أَلَا يَظُنُّ أُولَئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿4﴾
|
|
در روزي بزرگ. (5)
|
|
لِيَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿5﴾
|
|
روزي كه مردم در پيشگاه رب العالمين ميايستند. (6)
|
|
يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿6﴾
|
|
چنين نيست كه آنها (درباره قيامت خيال ميكنند) مسلما نامه اعمال فاجران در سجين است! (7)
|
|
كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ ﴿7﴾
|
|
تو چه ميداني سجين چيست ؟ (8)
|
|
وَمَا أَدْرَاكَ مَا سِجِّينٌ ﴿8﴾
|
|
نامهاي است رقم زده شده و سرنوشتي است حتمي. (9)
|
|
كِتَابٌ مَّرْقُومٌ ﴿9﴾
|
|
واي در آن روز بر تكذيب كنندگان. (10)
|
|
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿10﴾
|
|
همانها كه روز قيامت را انكار ميكنند. (11)
|
|
الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ ﴿11﴾
|
|
و تنها كساني آن را انكار ميكنند كه متجاوز و گنهكارند. (12)
|
|
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿12﴾
|
|
همان كس كه وقتي آيات ما بر او خوانده ميشود ميگويد: اين افسانههاي پيشينيان است! (13)
|
|
إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ ﴿13﴾
|
|
چنين نيست كه آنها خيال ميكنند، بلكه اعمالشان چون زنگاري بر دلهايشان نشسته! (14)
|
|
كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ ﴿14﴾
|
|
چنين نيست كه آنها ميپندارند، بلكه آنها در آن روز از پروردگارشان محجوبند. (15)
|
|
كَلَّا إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿15﴾
|
|
سپس آنها مسلما وارد دوزخ ميشوند. (16)
|
|
ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُو الْجَحِيمِ ﴿16﴾
|
|
بعد به آنها گفته ميشود اين همان چيزي است كه آن را تكذيب ميكرديد! (17)
|
|
ثُمَّ يُقَالُ هَذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تُكَذِّبُونَ ﴿17﴾
|
|
چنان نيست كه آنها (درباره معاد) خيال ميكنند، بلكه نامه اعمال نيكان در عليين است. (18)
|
|
كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ ﴿18﴾
|
|
و تو چه ميداني عليين چيست؟! (19)
|
|
وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿19﴾
|
|
نامهاي است رقم زده شده و سرنوشتي است قطعي. (20)
|
|
كِتَابٌ مَّرْقُومٌ ﴿20﴾
|
|
كه مقربان شاهد آنند. (21)
|
|
يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ ﴿21﴾
|
|
مسلما نيكان در انواع نعمت متنعمند. (22)
|
|
إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ ﴿22﴾
|
|
بر تختهاي زيباي بهشتي تكيه كرده و به زيباييهاي بهشت مينگرند. (23)
|
|
عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ ﴿23﴾
|
|
در چهرههاي آنها طراوت و نشاط نعمت را ميبيني. (24)
|
|
تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ ﴿24﴾
|
|
آنها از شراب زلال دست نخورده سربستهاي سيراب ميشوند. (25)
|
|
يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ ﴿25﴾
|
|
مهري كه بر آن نهاده شده از مشك است، و در اين نعمتهاي بهشتي بايد راغبان بر يكديگر پيشي گيرند! (26)
|
|
خِتَامُهُ مِسْكٌ وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ ﴿26﴾
|
|
اين شراب (طهور) ممزوج با تسنيم است. (27)
|
|
وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ ﴿27﴾
|
|
همان چشمهاي كه مقربان از آن مينوشند. (28)
|
|
عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ ﴿28﴾
|
|
بدكاران (در دنيا) پيوسته به مؤ منان ميخنديدند. (29)
|
|
إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُواْ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ ﴿29﴾
|
|
و هنگامي كه از كنار آنها (جمع مؤ منان) ميگذشتند آنها را با اشارات مورد سخريه قرار ميدادند. (30)
|
|
وَإِذَا مَرُّواْ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿30﴾
|
|
و هنگامي كه به سوي خانواده خود باز ميگشتند مسرور و خندان بودند. (31)
|
|
وَإِذَا انقَلَبُواْ إِلَى أَهْلِهِمُ انقَلَبُواْ فَكِهِينَ ﴿31﴾
|
|
و هنگامي كه آنها (مؤ منان) را ميديدند ميگفتند: اينها گمراهانند. (32)
|
|
وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَؤُلَاء لَضَالُّونَ ﴿32﴾
|
|
در حالي كه آنها هرگز ماءمور مراقبت و متكفل آنان (مؤ منان) نبودند. (33)
|
|
وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ ﴿33﴾
|
|
ولي امروز مؤ منان به كفار ميخندند. (34)
|
|
فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُواْ مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿34﴾
|
|
در حالي كه بر تختهاي مزين بهشتي نشستهاند و نگاه ميكنند. (35)
|
|
عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ ﴿35﴾
|
|
آيا كفار پاداش اعمال خود را گرفتند؟! (36)
|
|
هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ ﴿36﴾
|
