|
به نام خداوند رحمتگر مهربان
|
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
|
|
چهره درهم كشيد و روي برتافت! (1)
|
|
عَبَسَ وَتَوَلَّى ﴿1﴾
|
|
از اينكه نابينايي به سراغ او آمده بود. (2)
|
|
أَن جَاءهُ الْأَعْمَى ﴿2﴾
|
|
تو چه ميداني شايد او پاكي و تقوي پيشه كند؟ (3)
|
|
وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى ﴿3﴾
|
|
يا متذكر گردد و اين تذكر به حال او مفيد باشد. (4)
|
|
أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ الذِّكْرَى ﴿4﴾
|
|
اما آن كس كه مستغني است (5)
|
|
أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَى ﴿5﴾
|
|
تو به او روي ميآوري! (6)
|
|
فَأَنتَ لَهُ تَصَدَّى ﴿6﴾
|
|
در حالي كه اگر او خود را پاك نسازد چيزي بر تو نيست. (7)
|
|
وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّى ﴿7﴾
|
|
اما كسي كه به سراغ تو ميآيد و كوشش ميكند، (8)
|
|
وَأَمَّا مَن جَاءكَ يَسْعَى ﴿8﴾
|
|
و از خدا ترسان است، (9)
|
|
وَهُوَ يَخْشَى ﴿9﴾
|
|
تو از او غافل ميشوي. (10)
|
|
فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّى ﴿10﴾
|
|
هرگز چنين مكن، اين (قرآن) يك تذكر و ياد آوري است. (11)
|
|
كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ ﴿11﴾
|
|
و هر كس بخواهد از آن پند ميگيرد. (12)
|
|
فَمَن شَاء ذَكَرَهُ ﴿12﴾
|
|
در الواح پرارزشي ثبت است. (13)
|
|
فِي صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ ﴿13﴾
|
|
الواحي والاقدر و پاكيزه. (14)
|
|
مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍ ﴿14﴾
|
|
به دست سفيراني است، (15)
|
|
بِأَيْدِي سَفَرَةٍ ﴿15﴾
|
|
والامقام و فرمانبردار و نيكوكار. (16)
|
|
كِرَامٍ بَرَرَةٍ ﴿16﴾
|
|
مرگ بر اين انسان، چقدر كافر و ناسپاس است؟! (17)
|
|
قُتِلَ الْإِنسَانُ مَا أَكْفَرَهُ ﴿17﴾
|
|
(خداوند) او را از چه چيز آفريد؟ (18)
|
|
مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ ﴿18﴾
|
|
از نطفه ناچيزي او را آفريد، سپس اندازه گيري كرد و موزون ساخت. (19)
|
|
مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ ﴿19﴾
|
|
سپس راه را براي او آسان ساخت. (20)
|
|
ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ ﴿20﴾
|
|
بعد او را ميراند و در قبر پنهان نمود. (21)
|
|
ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ ﴿21﴾
|
|
سپس هر زمان بخواهد او را زنده ميكند. (22)
|
|
ثُمَّ إِذَا شَاء أَنشَرَهُ ﴿22﴾
|
|
چنين نيست كه او ميپندارد، او هنوز فرمان الهي را اطاعت نكرده است. (23)
|
|
كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ ﴿23﴾
|
|
انسان بايد به غذاي خويش بنگرد. (24)
|
|
فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ إِلَى طَعَامِهِ ﴿24﴾
|
|
ما آب فراواني از آسمان فروريختيم! (25)
|
|
أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاء صَبًّا ﴿25﴾
|
|
سپس زمين را از هم شكافتيم. (26)
|
|
ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا ﴿26﴾
|
|
و در آن دانههاي فراواني رويانديم. (27)
|
|
فَأَنبَتْنَا فِيهَا حَبًّا ﴿27﴾
|
|
و انگور و سبزي بسيار، (28)
|
|
وَعِنَبًا وَقَضْبًا ﴿28﴾
|
|
و زيتون و نخل فراوان، (29)
|
|
وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا ﴿29﴾
|
|
و باغهايي پر درخت، (30)
|
|
وَحَدَائِقَ غُلْبًا ﴿30﴾
|
|
و ميوه و چراگاه، (31)
|
|
وَفَاكِهَةً وَأَبًّا ﴿31﴾
|
|
تا وسيلهاي براي بهره گيري و چهارپايانتان باشد. (32)
|
|
مَّتَاعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ ﴿32﴾
|
|
هنگامي كه آن صداي مهيب (صيحه رستاخيز) بيايد (كافران در اندوه عميقي فرو ميروند) (33)
|
|
فَإِذَا جَاءتِ الصَّاخَّةُ ﴿33﴾
|
|
در آن روز كه انسان از برادر خود فرار ميكند، (34)
|
|
يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿34﴾
|
|
و از مادر و پدرش، (35)
|
|
وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ ﴿35﴾
|
|
و زن و فرزندانش، (36)
|
|
وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ ﴿36﴾
|
|
در آن روز هر كدام از آنها وضعي دارد كه او را كاملا به خود مشغول ميسازد (37)
|
|
لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ ﴿37﴾
|
|
صورتهايي در آن روز گشاده و نوراني است، (38)
|
|
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ ﴿38﴾
|
|
خندان و مسرور است (39)
|
|
ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ ﴿39﴾
|
|
و صورتهايي در آن روز غبارآلود است، (40)
|
|
وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ ﴿40﴾
|
|
و دود تاريكي آنها را پوشانده (41)
|
|
تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿41﴾
|
|
آنها همان كافران فاجرند (42)
|
|
أُوْلَئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ ﴿42﴾
|
