|
به نام خداوند رحمتگر مهربان
|
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
|
|
آنها از چه چيز از يكديگر سؤ ال ميكنند؟! (1)
|
|
عَمَّ يَتَسَاءلُونَ ﴿1﴾
|
|
از خبر بزرگ و پر اهميت (رستاخيز). (2)
|
|
عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ ﴿2﴾
|
|
همان خبري كه پيوسته در آن اختلاف دارند. (3)
|
|
الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿3﴾
|
|
چنين نيست كه آنها فكر ميكنند، و به زودي ميفهمند. (4)
|
|
كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿4﴾
|
|
باز هم چنين نيست كه آنها ميپندارند، و به زودي ميفهمند. (5)
|
|
ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿5﴾
|
|
آيا ما زمين را محل آرامش (شما) قرار نداديم ؟ (6)
|
|
أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَادًا ﴿6﴾
|
|
و كوهها را ميخهاي زمين ؟ (7)
|
|
وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا ﴿7﴾
|
|
و شما را به صورت زوجها آفريديم. (8)
|
|
وَخَلَقْنَاكُمْ أَزْوَاجًا ﴿8﴾
|
|
و خواب شما را مايه آرامشتان قرار داديم. (9)
|
|
وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا ﴿9﴾
|
|
و شب را پوششي (براي شما). (10)
|
|
وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ لِبَاسًا ﴿10﴾
|
|
و روز را وسيلهاي براي زندگي و معاش. (11)
|
|
وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا ﴿11﴾
|
|
و بر فراز شما هفت (آسمان) محكم بنا كرديم. (12)
|
|
وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا ﴿12﴾
|
|
و چراغي روشن و حرارت بخش آفريديم. (13)
|
|
وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا ﴿13﴾
|
|
و از ابرهاي باران زا آبي فراوان نازل كرديم. (14)
|
|
وَأَنزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاء ثَجَّاجًا ﴿14﴾
|
|
تا به وسيله آن دانه و گياه بسيار برويانيم. (15)
|
|
لِنُخْرِجَ بِهِ حَبًّا وَنَبَاتًا ﴿15﴾
|
|
و باغهايي پر درخت. (16)
|
|
وَجَنَّاتٍ أَلْفَافًا ﴿16﴾
|
|
روز جدايي ميعاد همگان است. (17)
|
|
إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتًا ﴿17﴾
|
|
روزي كه در «صور» دميده ميشود، و شما فوج فوج وارد محشر ميشويد. (18)
|
|
يَوْمَ يُنفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا ﴿18﴾
|
|
و آسمان گشوده ميشود، و به صورت درهاي متعددي در ميآيد (19)
|
|
وَفُتِحَتِ السَّمَاء فَكَانَتْ أَبْوَابًا ﴿19﴾
|
|
و كوهها به حركت در ميآيد و به صورت سرابي ميشود! (20)
|
|
وَسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿20﴾
|
|
جهنم كمين گاهي است بزرگ! (21)
|
|
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا ﴿21﴾
|
|
و محل بازگشتي براي طغيانگران! (22)
|
|
لِلْطَّاغِينَ مَآبًا ﴿22﴾
|
|
مدتهاي طولاني در آن ميمانند. (23)
|
|
لَابِثِينَ فِيهَا أَحْقَابًا ﴿23﴾
|
|
در آنجا نه چيز خنكي ميچشند، و نه نوشيدني گوارايي. (24)
|
|
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا ﴿24﴾
|
|
جز آبي سوزان و مايعي از چرك و خون! (25)
|
|
إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا ﴿25﴾
|
|
اين مجازاتي است موافق و مناسب (اعمال آنها). (26)
|
|
جَزَاء وِفَاقًا ﴿26﴾
|
|
چرا كه اميدي به حساب نداشتند. (27)
|
|
إِنَّهُمْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ حِسَابًا ﴿27﴾
|
|
و آيات ما را به كلي تكذيب كردند. (28)
|
|
وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كِذَّابًا ﴿28﴾
|
|
و ما همه چيز را احصا و ثبت كردهايم. (29)
|
|
وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ كِتَابًا ﴿29﴾
|
|
پس بچشيد كه چيزي جز عذاب بر شما نميافزاييم. (30)
|
|
فَذُوقُوا فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿30﴾
|
|
براي پرهيزگاران مسلما پيروزي بزرگي است. (31)
|
|
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿31﴾
|
|
باغهايي سرسبز، و انواعي از انگورها. (32)
|
|
حَدَائِقَ وَأَعْنَابًا ﴿32﴾
|
|
و حورياني بسيار جوان و هم سن و سال. (33)
|
|
وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا ﴿33﴾
|
|
و جامهايي لبريز و پياپي (از شراب طهور) (34)
|
|
وَكَأْسًا دِهَاقًا ﴿34﴾
|
|
در آنجا نه سخن لغو و بيهودهاي ميشنوند و نه دروغي. (35)
|
|
لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّابًا ﴿35﴾
|
|
اين جزايي است از سوي پروردگارت و عطيهاي است كافي. (36)
|
|
جَزَاء مِّن رَّبِّكَ عَطَاء حِسَابًا ﴿36﴾
|
|
همان پروردگار آسمانها و زمين و آنچه در ميان آن دو است، پروردگار رحمان، و هيچ كس حق ندارد بياجازه او سخني بگويد (يا شفاعتي كند). (37)
|
|
رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرحْمَنِ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا ﴿37﴾
|
|
اينها در آن روز واقع ميشود كه «روح» و «ملائكه» در يك صف قيام ميكنند، و هيچيك جز به اذن خداوند رحمان سخن نميگويند: و آنگاه كه ميگويند صواب ميگويند. (38)
|
|
يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرحْمَنُ وَقَالَ صَوَابًا ﴿38﴾
|
|
آن روز حق است، هر كس بخواهد راهي به سوي پروردگارش بر ميگزيند. (39)
|
|
ذَلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ مَآبًا ﴿39﴾
|
|
و ما شما را از عذاب نزديكي بيم ميدهيم، اين عذاب در روزي خواهد بود كه انسان آنچه را از قبل با دستهاي خود فرستاده ميبيند، و كافر ميگويد: «اي كاش خاك بودم!» (40)
|
|
إِنَّا أَنذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنتُ تُرَابًا ﴿40﴾
|
