|
به نام خداوند رحمتگر مهربان
|
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
|
|
قسم به اين شهر مقدس (مكه). (1)
|
|
لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿1﴾
|
|
شهري كه تو ساكن (2)
|
|
وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿2﴾
|
|
و قسم به پدر و فرزندش (ابراهيم خليل و اسماعيل ذبيح). (3)
|
|
وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿3﴾
|
|
كه ما انسان را در رنج آفريديم (و زندگي او مملو از رنجها است). (4)
|
|
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ ﴿4﴾
|
|
آيا او گمان ميكند كه هيچ كس قادر نيست بر او دست يابد؟! (5)
|
|
أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ﴿5﴾
|
|
مي گويد: مال زيادي را (در كارهاي خير) تلف كردهام! (6)
|
|
يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا ﴿6﴾
|
|
آيا گمان ميكند هيچ كس او را نديده (و نميبيند)؟ (7)
|
|
أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُ أَحَدٌ ﴿7﴾
|
|
آيا براي او (انسان) دو چشم قرار نداديم ؟ (8)
|
|
أَلَمْ نَجْعَل لَّهُ عَيْنَيْنِ ﴿8﴾
|
|
و يك زبان و دو لب ؟ (9)
|
|
وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ ﴿9﴾
|
|
و او را به خير و شرش هدايت نموديم. (10)
|
|
وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ ﴿10﴾
|
|
ولي او (انسان ناسپاس) از آن گردنه مهم بالا نرفت! (11)
|
|
فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ﴿11﴾
|
|
و تو نميداني آن گردنه چيست ؟ (12)
|
|
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ ﴿12﴾
|
|
آزاد كردن برده است! (13)
|
|
فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿13﴾
|
|
يا اطعام كردن در روز گرسنگي. (14)
|
|
أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ ﴿14﴾
|
|
يتيمي از خويشاوندان را. (15)
|
|
يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿15﴾
|
|
يا مستمندي به خاك افتاده را. (16)
|
|
أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ﴿16﴾
|
|
سپس از كساني بوده باشد كه ايمان آورده، و يكديگر را به شكيبائي و رحمت توصيه ميكنند. (17)
|
|
ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ ﴿17﴾
|
|
آنها اصحاب اليمين هستند (و نامه اعمالشان را به دست راستشان ميدهند). (18)
|
|
أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿18﴾
|
|
و كساني كه آيات ما را انكار كردهاند افرادي شومند و نامه اعمالشان به دست چپشان داده ميشود. (19)
|
|
وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿19﴾
|
|
بر آنها آتشي است فرو بسته (كه راه فراري از آن نيست). (20)
|
|
عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ ﴿20﴾
|
