|
به نام خداوند رحمتگر مهربان
|
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
|
|
به سپيده دم سوگند. (1)
|
|
وَالْفَجْرِ ﴿1﴾
|
|
و به شبهاي دهگانه. (2)
|
|
وَلَيَالٍ عَشْرٍ ﴿2﴾
|
|
و به زوج و فرد. (3)
|
|
وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ ﴿3﴾
|
|
و به شب هنگامي كه (به سوي روشنايي روز) حركت ميكند سوگند (كه پروردگارت در كمين ظالمان است). (4)
|
|
وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿4﴾
|
|
آيا در آنچه گفته شد سوگند مهمي براي صاحبان خرد نيست؟! (5)
|
|
هَلْ فِي ذَلِكَ قَسَمٌ لِّذِي حِجْرٍ ﴿5﴾
|
|
آيا نديدي پروردگارت به قوم عاد چه كرد؟ (6)
|
|
أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿6﴾
|
|
و با آن شهر «ارم» با عظمت. (7)
|
|
إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ ﴿7﴾
|
|
همان شهري كه نظيرش در بلاد آفريده نشده بود. (8)
|
|
الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ ﴿8﴾
|
|
و قوم ثمود كه صخرههاي عظيم را از دره ميبريدند (و از آن خانه و كاخ ميساختند). (9)
|
|
وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ ﴿9﴾
|
|
و فرعوني كه قدرتمند و شكنجه گر بود. (10)
|
|
وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ ﴿10﴾
|
|
همان اقوامي كه در شهرها طغيان كردند. (11)
|
|
الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ ﴿11﴾
|
|
و فساد فراوان در آنها ببار آوردند. (12)
|
|
فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ ﴿12﴾
|
|
لذا خداوند تازيانه عذاب را بر آنها فرو ريخت. (13)
|
|
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿13﴾
|
|
مسلما پروردگار تو در كمينگاه است. (14)
|
|
إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ ﴿14﴾
|
|
اما انسان هنگامي كه خداوند او را براي آزمايش اكرام ميكند و نعمت ميبخشد (مغرور ميشود و) ميگويد: پروردگارم مرا گرامي داشته! (15)
|
|
فَأَمَّا الْإِنسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ ﴿15﴾
|
|
و اما هنگامي كه براي امتحان روزي را بر او تنگ بگيرد ماءيوس ميشود و ميگويد پروردگارم مرا خوار كرده! (16)
|
|
وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ ﴿16﴾
|
|
چنان نيست كه شما خيال ميكنيد، بلكه شما يتيمان را گرامي نميداريد. (17)
|
|
كَلَّا بَل لَّا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ ﴿17﴾
|
|
و يكديگر را بر اطعام مستمندان تشويق نميكند. (18)
|
|
وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ ﴿18﴾
|
|
و ميراث را (از طريق مشروع و نامشروع) جمع كرده ميخوريد. (19)
|
|
وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا ﴿19﴾
|
|
و مال و ثروت را بسيار دوست ميداريد. (20)
|
|
وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا ﴿20﴾
|
|
چنان نيست كه آنها خيال ميكنند، در آن هنگام كه زمين سخت درهم كوبيده شود. (21)
|
|
كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا ﴿21﴾
|
|
و فرمان پروردگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند. (22)
|
|
وَجَاء رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ﴿22﴾
|
|
و در آن روز جهنم را حاضر كنند (آري) در آن روز انسان متذكر ميشود، اما چه فايده كه اين تذكر براي او سودي ندارد. (23)
|
|
وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ وَأَنَّى لَهُ الذِّكْرَى ﴿23﴾
|
|
مي گويد: ايكاش براي اين زندگي چيزي فرستاده بودم. (24)
|
|
يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي ﴿24﴾
|
|
در آن روز هيچكس عذابي همانند عذاب او نميكند. (25)
|
|
فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ ﴿25﴾
|
|
و هيچكس همچون او كسي را به بند نميكشد. (26)
|
|
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ ﴿26﴾
|
|
تو اي روح آرام يافته! (27)
|
|
يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ﴿27﴾
|
|
به سوي پروردگارت بازگرد در حالي هم تو از او خشنودي و هم او از تو خشنود است. (28)
|
|
ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ﴿28﴾
|
|
و در سلك بندگانم داخل شو. (29)
|
|
فَادْخُلِي فِي عِبَادِي ﴿29﴾
|
|
و در بهشتم ورود كن. (30)
|
|
وَادْخُلِي جَنَّتِي ﴿30﴾
|
