|
به نام خداوند رحمتگر مهربان
|
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
|
|
سوگند به آسمان و كوبنده شب. (1)
|
|
وَالسَّمَاء وَالطَّارِقِ ﴿1﴾
|
|
و تو نميداني كوبنده شب چيست؟! (2)
|
|
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ ﴿2﴾
|
|
همان ستاره درخشان و شكافنده تاريكيها. (3)
|
|
النَّجْمُ الثَّاقِبُ ﴿3﴾
|
|
(به اين آيت بزرگ الهي سوگند) كه هر كس مراقب و حافظي دارد. (4)
|
|
إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ ﴿4﴾
|
|
انسان بايد نگاه كند كه از چه چيز آفريده شده؟! (5)
|
|
فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ ﴿5﴾
|
|
از يك آب جهنده آفريده شده است. (6)
|
|
خُلِقَ مِن مَّاء دَافِقٍ ﴿6﴾
|
|
آبي كه خارج ميشود از ميان «پشت» و «سينهها». (7)
|
|
يَخْرُجُ مِن بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ ﴿7﴾
|
|
(كسي كه او را از چنين موجود ناچيزي آفريد) ميتواند او را بازگرداند. (8)
|
|
إِنَّهُ عَلَى رَجْعِهِ لَقَادِرٌ ﴿8﴾
|
|
در آن روز كه اسرار پنهان آشكار ميشود. (9)
|
|
يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ ﴿9﴾
|
|
و براي او هيچ نيرو و ياوري نيست. (10)
|
|
فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ ﴿10﴾
|
|
سوگند به آسمان پرباران! (11)
|
|
وَالسَّمَاء ذَاتِ الرَّجْعِ ﴿11﴾
|
|
و سوگند به زمين پرشكاف (كه گياهان از آن سر برمي آورند). (12)
|
|
وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ ﴿12﴾
|
|
كه اين يك سخن حق است. (13)
|
|
إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ ﴿13﴾
|
|
و شوخي نيست. (14)
|
|
وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ ﴿14﴾
|
|
آنها پيوسته حيله ميكنند. (15)
|
|
إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا ﴿15﴾
|
|
و من در مقابل آنها چاره ميكنم. (16)
|
|
وَأَكِيدُ كَيْدًا ﴿16﴾
|
|
حال كه چنين است كافران را اندكي مهلت ده (تا سزاي اعمالشان را ببينند). (17)
|
|
فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًا ﴿17﴾
|
