|
نگارش یافته توسط متین بیرجندی راد
|
|
31 خرداد 1387 ساعت 12:45 |
|
و قرآن شریف بقدری جامع لطایف و حقایق و دقایق توحید است که عقول اهل معرفت در آن حیران می ماند
و این اعجاز بزرگ این صحیفه نورانیه آسمانی است نه فقط حسن ترکیب و لطف بیان و غایت فصاحت و نهایت بلاغت و کیفیت دعوت و اخبار از مغیبات و إحکام أحکام و اتقان تنظیم عائله و امثال آن که هر یک مستقلاً اعجازی فوق طاقت و خارق عادت است.
بلکه می توان گفت اینکه قرآن شریف معروف بفصاحت شد و این اعجاز در بین سایر معجزات مشهور آفاق شد برای این بود که در صدر اول اعراب را این تخصّص بود و فقط این جهت از اعجاز را درک کردند و جهات مهمتری که در آن موجود بود و جهت اعجازش بالاتر و پایۀ ادراکش عالی تر بود اعراب آن زمان ادراک نکردند الان نیز آنهائی که هم افق آنها هستند جز ترکیبات لفظیه و محسنات بدیعیه و بیانیه چیزی از این لطیفه الهیه ادراک نکنند.و اما آنهائی که باسرار و دقایق معارف آشنا و از لطائف توحید و تجرید با خبرند وجهۀ نظرشان در این کتاب الهی و قبلۀ آمالشان در این وحی سماوی همان معارف آن است و بجهات دیگر چندان توجهی ندارند و هر کسی نظری بعرفان قرآن و عرفای اسلام که کسب معارف از قرآن نمودند کند و مقایسه ما بین آنها با علماء سایر ادیان و تصنیفات و معارف آنها کند پایۀ معارف اسلام و قرآن را که أُسّ اساس دین و دیانت و غایة القصوای بعث رسل و انزال کتب است می فهمد و تصدیق باینکه این کتاب وحی الهی و این معارف معارف الهیه است برای او مؤنة ندارد. (برگرفته از کتاب قرآن باب معرفت الله، ص 42 و 43- آداب الصلوة، ص 289 و 290) |